Planinari Glasinca upućuju zahvalnost braći Brusin za organizaciju izleta i posjetu Starom gradu Samobor i Pršinom vodopadu. Prvog proljećnog dana na otvaranju planinarske sezone na prijedlog rogatičkih zaljubljenika u prirodu desilo se lijepo druženje oko 40 planinara iz Han Pijeska, Rogatice, Čajnica i Sokoca. Nakon posjete ostacima građevina iz 14 vijeka, planininari su osvježenje našli kod Hercegove česma i Pršinog vodopada i potoka koji se probija kroz strme i nepristupačne kamenite stijene. Pršin vodopada visok je tridesetak i nalazi se neposredno pred ulijevanje u Praču, nedaleko od Ustiprače.

Da bi se detaljnije upoznali o našem odredištu pročitati tekst koji je napisao Braco Babić

Stari grad Samobor se nalazi u Gornjem Podrinju kod Ustiprače. Smješten je na litici brda (786 m nv) u masivu planine Gostun, nad kanjonom rijeke Janjine, u blizini njenog ušća u Drinu.Sa najviše tačke grada mogla se kontrolisati važna raskrsnica puteva koji su srednjovjekovnu Bosnu povezivali s Dubrovnikom, Srbijom i ostalim krajevima Balkana. Samobor se prvi put spominje u istorijskim dokumentima 1397. godine. Sagradio ga je vojvoda Sandalj Hranić Kosača (1393.-1435.). Nakon njegove smrti naslijedio ga je bratić, herceg Stjepan Vukčić Kosača (1435.-1466.) koji upravlja Samoborom i drugim utvrđenim gradovima koje su Kosače izgradile za vrijeme vladavine.

Samobor je bio omiljeni grad Kosača u kojem su često ljeti boravili i u njemu primali strane poslanike i trgovce. Reljef na kome je sagrađeno utvrđenje je kos i stjenovit, sa uskim prolazima i manjim platoima. Takvoj konfiguraciji terena je prilagođen vrlo razuđen oblik ovog utvrđenog grada. Na pojedinim tačkama grad je širok od 350 do 400 m. Utvrđeni grad Samobor predstavlja snažan odbrambeni sistem koji se sastojao iz tri dijela, glavne utvrde, odbrambenog bedema i jedne samostalne odbrambene kule. Južni, sjeverni i istočni dio utvrđenja bio je samo djelimično opasan bedemom jer su litice bile dovoljna i efikasna zaštita.

Glavni ulaz u tvrđavu (na jugozapadnoj strani) čuvala je visoka kula sa osnovom oblika istostranog trougla, vanjske dužine stranica: 10x10x10 m, zidovi kule debeli su oko 2 m, sačuvana preostala visina je oko 7 m. Na sjeverozapadnoj strani utvrđenja na vrhu izbočene stijene, sagrađena je donžon-kula (branič-kula) koja dominira nad velikim dijelom okoline. Kula je imala tri etaže i svojim ovalnim oblikom je prilagođena zaravni brijega i nešto je niža od polovine svoje prvobitne visine, sačuvana preostala visina je oko 11 m.

U kasno proljeće 1465. godine Osmanlije pod komandom bosanskog sandžakbega Isa-bega Ishakovića, zauzimaju Samobor. Nakon zauzeća u tvrđavi uspostavlja se stalna posada na čelu sa dizdarom. Unutar obora izgrađena je džamija, a bedemski zidovi i kule pretvoreni u tabije za topove. Utvrđenje je napušteno 1832. godine.